Usiadły za mną w autobusie. Dwie przeciętnie wyglądające panie po sześćdziesiątce. Miałyśmy przed sobą ponad godzinę jazdy i nawet w duchu zaprotestowałam, że za blisko, bo były bez maseczek, a autobus niemal pusty. Jawnie protestować nie należy, żeby nie zostać oplutym, pobitym lub zabitym, a co najmniej zwyzywanym.

Mąż mi leży w szpitalu, jadę do niego, powiedziała srebrzystowłosa. Cukrzyca mu się tak rzuciła, że w niedzielę miał 700. Umyję go, nakarmię, porozmawiamy. Covid ciężko przeszłam, dusiłam się, ale już dobrze. Synowa odradzała, syn na mnie krzyczał, ale poszłam i się zaszczepiłam. Drugi raz bym nie chciała chorować. Potem jadę do córki, wyjechali na kilka dni, strach dom pusty zostawiać. Posprzątam jej, popiorę, poprasuję. Żeby im było miło wejść, jak wrócą. A pojutrze idę do jednego starszego pana, zadzwonili, czy bym się zaopiekowała. A po tych Niemczech mam tyle doświadczenia, że ciągle do mnie dzwonią. Wszystko umiem przy chorym zrobić: i umyję, i zmienię pieluchę, i karmienie dojelitowe umiem, a co to jest za problem, można się tego nauczyć. I cewnik założę i kiszkę stolcową wyczyszczę, żadnych leków od zatwardzenia nie trzeba, ale trzeba wiedzieć, jak się do tego zabrać.

Ty taka pracowita jesteś, powiedziała słuchająca jej blondynka, i ogród masz zadbany, i w mieszkaniu porobione, i jeszcze ludziom pomagasz. Nawet nie wiesz jak ja lubię pracować! Jak dzieci były małe, to zanim wstały, to ja już miałam pranie wywieszone, kanapki porobione, kakao w kubkach. Cztery kubki z pierwszymi literami imion. Basia pytała zawsze: mamo B to moje? Jeszcze zdążyłam obiad nastawić, a potem do pracy. Teraz mam od siódmej do dwunastej, potem na motorek, zakupy i do domu. Tylko dziesięć minut mi zajmuje droga, a tak to godzinę było. Zawsze na niedzielę ciasto, lepszy obiad, wysprzątane.

Ja tak kocham tę robotę!