Idę spacerkiem polną ścieżyną ku blokowisku, gdzie i moja garsoniera. Niosę pięknie zapakowane w kartonowe pudełeczko ciasta w dwóch rodzajach: truskawkowe z galaretką, truskawkami żywymi oraz różową bitą śmietaną o smaku truskawek, grubą, i moje ukochane porzeczkowe z warstwą kremu czekoladowego, lekkiego acz skondensowanego, potem cienki płatek biszkoptowy i na nim ciemnoróżowa warstwa kremu czarnoporzeczkowego. Połączenie w ustach słodkości-gorzkości czekolady z kwaśnością porzeczek, ach…

Ale tym razem nie. Niosę paczuszkę, zerkam na nią z niesmakiem, ręka coraz bardziej odsuwa mi się od tułowia. Bo ja dziś wcale nie miałam ochoty na żadne ciasta. Tak weszłam, gdyż widok tych arcydzieł wyglądu i smaku zawsze kusi do patrzenia, a miejsce dla sklepu wybrano przemyślnie: na rogu i w dodatku bez ścianek. Z każdej strony kuszenie i kuszenie. Lubię popatrzeć, popodziwiać, najadam się oczyma. Nie szkodzi nic, a jak podnosi nastrój. Że w tej pospolitości i szarzyźnie tyle piękna, tyle doskonałości, a gatunków pewnie ze trzydzieści i każde zawsze jednakowo doskonałe, ach…

Czasem jest tak, że nie można wytrzymać i się jedzie przez pół miasta, przywozi i już w progu widelczyki i najpierw się kroi: że kawałek i reszta na potem, a potem, że jeszcze jeden kawałek, co to szkodzi, a potem już prosto z pudełka widelczykiem całość, bo ciągle ma się ochotę, a z każdym kęsem smakuje bardziej.

A czasem nie i się niesie obok siebie i nie wiadomo, co z tym zrobić, kupiło się po niewoli, i chętnie by się wyrzuciło do okolicznego kosza na śmieci, bo wszystko rozkłada się w głowie na czynniki pierwsze: i właściwe, i trujące, i szkodzące. Białą niezdrową mąkę, biały niezdrowy cukier, konserwanty i utwardzacze chemiczne, tłuszcz trzydziestoprocentowy ciężkostrawny i ohydny.

Ale się nie wyrzuca.

Niesie się do domu ręką daleko od siebie. Się wsuwa do lodówki, bo może jutro się nabierze smaku, może pojutrze nie będzie to wszystko takie niezdrowe.

A po godzince się odkrawa kawałek na talerzyk. Może nie jest takie okropne? Trzeba spróbować. Widelczyk iii… Najpierw że kawałek i reszta na potem, a potem,
że jeszcze jeden kawałek, co to szkodzi, a potem już prosto z pudełka
widelczykiem całość, bo ciągle ma się ochotę, a z każdym kęsem smakuje
bardziej.

A jutro badanie okresowe do pracy. Przynajmniej jakiś cholesterol się wykaże, bo doktórka rodzinna stale narzeka: A co pani się tak nic nie leczy, taka cieniutka ta pani koperta z leczeniami, badaniami u mnie.

Zaleci mi zmianę diety.

I obie będziemy zadowolone.

Matka Rodzona ogląda mecz Polaków w telewizji. Ogląda z emocjonalnym zaangażowaniem, chociaż kibicem generalnie nie jest. Patrzy na daleką wyprawę spod własnej bramki jednego z czołowych piłkarzy naszej drużyny. Biegł, oganiał się od przeciwników, kiwał i wyprzedzał. Dobiegł jako ten samotny biały żagiel pod pole karne drużyny przeciwnej. I tam, niestety, udało się zniweczyć jego zamiar.

No popatrz – rzecze MR – tyle się chłopak naleciał i piłkę mu odebrali.

To niesprawiedliwe.