Wsiadł człowiek z choinką, choinki ostatnio w białych kabaretkach sprzedają, zaraz za nim kobiecina mała, drobna, na jędrnej skórze ostre strumyki zmarszczek. Cera z tych, co to nie wiotczeją, nie zsuwają się w dół, tylko się marszczą. Niedawno w witrynie sklepu firmowego z męską odzieżą zobaczyłam twarz pana Daniela Olbrychskiego. Twarz jak wyrzeźbiona. Piękna, rasowa, czas obszedł się z nią szlachetnie.

U tej kobiety było podobnie co do jakości starzenia się, bo z urody nienachalna raczej, jak by powiedziała pani Maria Czubaszek. Nawet więcej niż nienachalna: pospolita po prostu. Radosna jednak i skora do dzielenia się z bliźnimi swoim życiem. Usiadła obok mnie i: a zimno dzisiaj, a pada, a tu święta idą proszepanio, nie wiadomo jak będzie na święta, o ludzie już choinki kupują, a ja wczoraj zrobiłam uszka, pierogi, proszepanio, na pasztet mam pogotowane, pasztet to dużo czasu potrzebuje, uszka to parę godzin lepiłam, proszepanio, pierniki już pochowane, bo najlepsze jak się odleżą, mak na makowce gotowy, karpia oprawiłam, proszepanio….

Słuchałam jednym uchem, bo jak zwykle przecież nie chodzi o rozmowę, dzielenie się poglądami, tylko o to uwięzione na jakiś czas w miejskim autobusie ucho, które nie ma dokąd uciec, szczególnie jak siedzi na ulubionym przednim siedzeniu. Słuchałam więc jednym uchem, wpuszczałam i wypuszczałam drugim, gdyż banał bolesny i nudziarstwo przymusowe. Ale kobiecina silnie z siebie zadowolona, ja z myślą, że jeszcze tylko dwa przystanki. Zastanowiło mnie, że jeszcze tydzień do świąt, a ona już wszystko mogłaby podawać na stół. Za tydzień przecież będzie do niczego. To pani tydzień wcześniej robi wigilię? Przecież za tydzień wszystko będzie popsute, udaje mi się wepchnąć kilka słów w ten monolog. Nie, wszystko mam pomrożone proszepanio.

Jak to w zimie, jak to w zimie.