Cztery kilo schudłam przez ten miesiąc, relacjonuje wdowa czas umierania męża. Przez ten czas wcale nie spałam: on wył z bólu i wymiotował nawet po herbacie, ja płakałam przy nim, córka co godzinę robiła zastrzyki z morfiny, ale to już nic nie pomagało. Męczył się strasznie, na siedząco ciągle, bo te wymioty i wymioty. Mówiłam, że kolegów zaproszę z którymi zawsze pił, to go odwiedzą, chociaż na chwilę zapomni. Ale nie chciał, telefonów od nich też nie odbierał. Na balkonie wieszał ręcznik, żeby go przez okno nie zobaczyli. Na pogotowie też nie chciał żeby zadzwonić, bo on w szpitalu nie będzie leżał, tam musiał czekać do łazienki, do toalety, a w domu wszystko miał bez czekania. Na nic się nie zgadzał, wszystko po swojemu. A czułam już na jesieni, że coś jest nie tak, bo co się napił to brzuch i brzuch. Ale poszedł, znowu się napił i myślał, że mu przejdzie. Zastrzyki z insuliną sobie robił w brzuch, nieraz igłę złamał, bo pijany był i tak zostawała. Leki na nadciśnienie łykał, potem szedł do kanciapy i pił. To przecież co to za leczenie! Ale nie było siły. Ten lekarz co go w szpitalu przyjmował, po tomografii pokazał mu na komputerze z płytki cały brzuch w środku i opowiedział, co tam jest. Źle zrobił, bo może by jeszcze walczył. A tak rozkroili, jeszcze szybciej zaszyli, bo się bali, że im na stole umrze. A teraz lekarze się boją leczyć, bo rodzina chodzi i węszy, co zrobili nie tak. Latają po tych prawnikach, tamten powie jaki to paragraf i już sprawa w sądzie, żeby kasę wyciągnąć. Córka pracuje, to obserwuje to.

No, ale on już z tego szpitala na własną prośbę się wypisał, nie chciał tam być. I wrócił do domu nie ten człowiek.

Żył po swojemu i umarł po swojemu. Taka jego wolność.