Siedzieli rozparci na odwróconych do siebie siedzeniach, konwersowali
kulturalnie. Starsze i młodsze panie kołysały się obok nich i nad nimi,
bo tłoczno było cokolwiek. Nareszcie – klapnęła obok mnie, gdy w końcu podnieśli swoje cztery litery trzej bardzo młodzi panowie. Wysiadali na przystanku przy uczelniach. Pewnie studenci.

Pani popatrzy – powiedziała – co to za wychowanie teraz, co to za chamstwo! Wczoraj moja mama jechała do szpitala, serce chore, osiemdziesiąt lat. Też tacy siedzieli. Żaden się nie ruszył. A i ja bym chciała posiedzieć, zmęczona jestem. Córka do pracy wróciła, pielęgniarką jest. Dwa lata była na wychowawczym, a teraz ja się zajmuję młodszym wnukiem. Pani, a co to za dziecko! Wszystko umie, ten komputer to włącza i wyłącza, robi co chce, w jakieś gry gra. Córka, jak wychodzi, mu nastawi i ma go z głowy. On tak całymi godzinami. Ja to się tego komputera boję, nie umiem mu tego ustrojstwa wyłączyć. A jak próbuję go odciągnąć za rękę, to piszczy i wyje, że aż wstyd przed sąsiadami. Raz to nawet z komórki do ojca za granicę zadzwonił. Jak on sobie ten numer nakręcił, to nie wiem. Tylko siedział i sapał w tę słuchawkę. Zięć się przestraszył, że coś się stało, bo się nie odzywał. Aż potem zadzwonił do córki do pracy, co się z dzieckiem dzieje.

Może trzeba z nim wyjść na dwór, taka piękna pogoda, koledzy się jacyś znajdą, niech się pobawi – sugeruję nieśmiało. Pani, ja go na działkę zabieram, ale pani wie, tam nic zrobić nie mogę, bo on tylko na górkę i ze z górki, na górkę i ze z górki. Muszę go łapać, bo by się przewrócił. To może niech mu pani da coś lekkiego do zrobienia, na przykład grabienie. Pani, jak mu dałam nawóz do posypywania, to cały worek mi w jednym miejscu wysypał! Co miałam potem zbierania… No to rzeczywiście – mówię.

Nie współczuję. Sami sobie winni. Nie mają pojęcia o wychowywaniu dzieci. Za to dziecko ma świetne pojęcie o wychowaniu sobie dorosłych. A córka, to się nim wcale nie zajmuje, tylko mu coś włączy, aby mieć z nim spokój. I on tak godzinami przed telewizorem, albo videem. Mówię jej: zajmij się, pobaw się z nim. Ale ona nie słucha.

No, pomyślałam, nie dziwię się. Zdaje się, że w tej rodzinie taka tradycja.

A teściowa mieszka bliziutko, na drugiej ulicy, ale wnukami się nie zajmie. A to na spotkanie, a to do lekarza, a to na zakupy, a to goście, a to pranie. Wszystko wymyśli, byle mieć spokój święty. A ja to muszę przez całe miasto jechać. Już mam tak dosyć… I jeszcze się do żadnego przedszkola nie dostał. Córka składała do trzech, nie przyjęli w żadnym, złożyła odwołania, ale czy co z tego będzie?

Spojrzałam z ukosa. Chuda, żylasta, śniada, z krótkimi włosami bez farby, trwała na drobne wałki. Bezkształtne, skromne ubranie w niebrudzących kolorach.

Hoduje kolejne pokolenie młodych byczków które, jak za parę lat będzie jechać do szpitala z chorym sercem, nie ustąpią jej miejsca.

I nawet o tym nie wie.

Akurat ktoś zwolnił miejsce tuż przy niej. Starsze panie zwykle chętnie korzystają z takiej możliwości. Ona – nie. Trzymała się drążka i patrzyła uważnie w głąb autobusu. Był średnio zatłoczony. Obok mnie siedzącej, w wąskim przejściu stały dwie śliczne, drobne dziewczyny z plecakiem i torbą. Ani chybi studentki po weekendzie wracające. Ona opuściła wygodne miejsce przy drzwiach i podążyła w ich stronę. Z trudem ustąpiły jej miejsca, bo ciasno i plecak na plecach. Chciałam tylko przejść – powiedziała, ale nie przeszła. Utknęła obok nich. Może pani usiądzie? – odsunęła się od wolnego miejsca ta z plecakiem. Nie, postoję – powiedziała i zaczęły rozmawiać. Zamyśliłam się. To dziwne – pomyślałam – każdy szuka luzu, a ta pcha się tam, gdzie najciaśniej. Niektórzy lubią wisieć komuś na plecach. Nie zwracałam już na nie uwagi.

Niech mi pani odda mój portfel – nagle stanowczym głosem powiedziała jedna śliczna. Ja nie mama żadnego portfela – powiedziała starsza. Śliczna oglądała własną otwartą torebkę. No nie ma – pokazała zawartość. Pani mi grzebała przy zamku!

Poczułam, że młoda zachowuje się nietaktownie. Jak można oskarżać człowieka nie złapawszy go za rękę – pomyślałam. Mnie by to do głowy nie przyszło. Raczej zastanawiałabym się, czy gdzieś nie wyrzuciłam przypadkiem, zostawiłam, zapomniałam.

Niech pani otworzy swoją torbę – zażądała śliczna. Starsza pani rozsunęła zamek. Ten? – spytała pokazując własny, czarny portfel. Nie, nie ten.

Co za wstyd – pomyślałam. Jak one mogą tak? Robią kobiecie rewizję, nie mając do tego żadnego prawa! Dlaczego ona się nie broni? Przecież nie musi niczego pokazywać.

Niech pani opróżni kieszenie – rozkazała śliczna delikatnym głosem. Starsza się nie ruszyła.

Dobrze – pomyślałam – zna kobieta swoje prawa.

Niech pani pokaże kieszenie – powtórzyła – albo dzwonimy na policję. Jej koleżanka już zaczęła wystukiwać numer na komórce. Oj dziewczyny, dziewczyny – powiedziała cichym, zrezygnowanym głosem starsza. Zrobiła gwałtowny w tył zwrot i wybiegła przez otwarte na przystanku drzwi. Na podłodze leżał portfel. Śliczna podniosła go i sprawdziła zawartość. Pieniędzy nie brakowało.

Co za brak wyczucia – pomyślałam o starszej z pogardą. Mnie, z moim wypada nie wypada, zupełnie bezkarnie mogłaby okraść.