Wszyscy, którzy wypowiadają się o małżeństwie Wisłockich, jako że film w kinach, nie zaprzeczając oczywistym faktom, podają je tak, jakby Michalina nie miała uczuć. Ot tak, no zdarzyło się, mąż wprawdzie kosił wszystko co się rusza, był panem i władcą, ale Michalinie to przecież nie przeszkadzało. Michalina go kochała, ba oboje bardzo się kochali, tylko byli niedobrani w łóżku.

Dała pokój przyjaciółce ze szkoły, zaproponowała, by mu służyła w łóżku, a Wanda no coś ty, przecież go nie kocham. Ale się zakochała, czego się nie robi dla przyjaciółki. I tak sobie przez kilkanaście lat współżyła z jej mężem, odciążając ją w tych sprawach, ale przecież nie na oczach, a nadto to nic, miała większy temperament, a Michalina święty spokój do pracy.

Stach wprawdzie nie chciał dzieci, ale je zrobił, bo zarzuciła mu Michalina, że pewnie niepłodny. To jej pokazał. Ale najpierw pokazał Wandzie; Michalina, że to przecież nic, że nic się nie stało, ona to załatwi i weźmie na siebie, bo Wanda nie może być przecież matką, skoro panienka. I wychowuje bliźnięta jedno miesiąc starsze od drugiego.

Wanda poznaje w aptece Jana, nie chce być już panienką-nałożnicą, dziękuje bardzo i pakuje walizkę. Stach dotknięty do żywego, dwie kobity w dwóch łóżkach, przyzwyczaił się, czy mu czegoś brakuje? I rzutem na taśmę decyduje, że po co mu taka żona, ani nie sprząta, ani nie gotuje, ani nie pierze, ani nie prasuje, w łóżku zimna ryba. A Wanda wręcz przeciwnie, ożeni się z Wandą. Nie będzie sobie jakiś Jan z jej temperamentu i jego wkładu w wykształcenie kochanki śmietanki spijał. A ta suka poleciała do żony i wszystko jej opowiedziała, że jej zaproponował ślub. Michalina się wściekła, bo zdradzać to proszę bardzo za pozwoleniem, ale rozwód? Zdrada, zdrada, zdrada. Wynocha.

Ale co to do cholery za porządki, żeby go wyrzucała? Przecież mogą się rozwieść, ożeni się z Wandą i nadal będą mieszkać razem i sobie współżyć, skoro do tej pory nikomu to nie przeszkadzało. Jednak Michalina nieugięcie go wyrzuciła, więc się wkurzył i oburzył, i wykrzyczał dzieciom, że ich już nie ma, nie zna i – niech spadają. Dzieci zostawiają Michalinie, w końcu jakaś kara musi być. Syn dowiaduje się w wieku kilkunastu lat od Wandy, że był nibysynem Michaliny. A to ona jest matką właściwą i teraz już będą razem. Pewnie opowiada mu też Michalina, skąd się wziął i jak sobie przyjemnie z jego mamą żyli. We troje robią mu koniec świata.

Ale generalnie wszystko cacy, Michalina prowadzi leczenia, badania, pisze książkę, pomaga kobietom w tych sprawach, ma romanse oraz jednego marynarza, który – bywając w burdelach całego świata – jest biegły w sztuce kochania i rozbudza seksualność Michaliny i ona wreszcie poznaje te nieziemskie rozkosze. Wprawdzie w międzyczasie nibysyn nie potrafi się odnaleźć w sytuacji, którą rodzice mu sprokurowali, marnuje się, w końcu zapija, ale cóż to za problem, skoro Michalina leci do nieba, Wanda została mężatką, a Stach posiadł jeszcze kilka żon i nie tylko.

Taki sobie nakręcili w życiu film o hipokryzji.

Aż nie do uwierzenia.