W lecie się nie kupuje książek. W lecie się książki wypożycza. Z bibliotek, do których się trafi, ot tak.

W lecie się nie wie, co się chce przeczytać. Się nie planuje, się nie zamawia. Się nie odbiera paczek z wiadomą zawartością.

W lecie się nie wie i lubi się nie wiedzieć.

Albo się idzie po konkretny tytuł, a wraca z zupełnie innym.

Albo się szpera po półkach albo w stosach na podręcznym stoliku.

Entliczek pentliczek na kogo padnie..

O, Bronka Nowicka „Nakarmić kamień”. Nike za debiut?

Czyta się pierwsze zdanie: Smutek mnie uczy, że służę do życia. Czyta się następne: W zasadzie jesteś sobie potrzebna prawie do niczego. I: Sweter wyprany z dziadka wisi na sznurze. Jeszcze mokry sweter prasuje się z dziadka. Dalej: Pracą smutku jest przyjść i być. Albo tak: Pewnego dnia ojciec znalazł ręce. Swoje własne. Były schowane w kieszeniach płaszcza.(…) Po kilku dniach bycia na miejscu ręce jadły, piły i pstrykały palcami. Za jakiś czas zachciało im się bić. Wtedy ojciec pokazał im mnie.

Się dzieje coś dziwnego. Całe frazy po jednym przeczytaniu zostają mi w głowie, jakby miały być nauczone na pamięć.

Same się uczą na moją pamięć.

 

 

 

 

Jeśli Węgry, jeśli Berlin, Wiedeń i Budapeszt to klimaty cesarstwa, to poczucie niezwykłej wręcz stabilności, piękna architektury tej dużej i tej małej…. Od razu mi się podoba! pomyślałam, czytając recenzję pana Krzysztofa Vargi w DF. Tak, bezwzględnie z dużą przyjemnością – tak.

Paczka potężna, książka potężna. Tego się nie czyta. W to się nurkuje bez aparatu tlenowego. Styl pisarza – jedno zdanie ciągnące się aż po horyzont nie jest rzadkością, jest zasadą, ścieżką strumienia myśli głównego bohatera-narratora, jego dygresji na temat, dygresji do dygresji, itd., itp. I kiedy już się gubimy i dusimy w mroku myśli, nagle następuje wynurzenie – powrót do rzeczywistości, do sytuacji, od której rozpasanie dygresyjne się zaczęło. Sposób pisania jest też hipnotycznym usypianiem ofiary, czyli czytelniczki, by potem jednym krótkim, niepokojącym zdaniem o okrucieństwie, które się wydarzyło, niebezpieczeństwie, które zagrażało, obudzić nieszczęsną wstrząśniętą i zmieszaną.

Nie wiem, dokąd poprowadzi nikła fabuła, bo dotarłam dopiero do 165 strony, jak się rozwinie akcja (chyba kompletnie niestosowne i nietrafione słowo w tym przypadku; czy tam istnieje coś takiego jak akcja?), a raczej gdzie pojawią się haczyki, na których  pisarz zaczepi zaciekawienie czytelnika, ale nieustannie chcę się zanurzać w mroczny klimat myśli bohatera-narratora i obserwować geniusza interpunkcji.

I tylko nachalnie narzuca mi się, że ten klimat już gdzieś poczułam… Czy to nie były przypadkiem „Wyznania patrycjusza” Sándora Máraiego?