Na szpitalnym oddziale ratunkowym wieczorową porą przyjmuje mnie pan doktor o twarzy zmęczonej, mrocznej, znudzonej. To była kiedyś piękna sarmacka uroda, wąs utrzymany, boki podgolone na punka. Wnoszę po tym, że w mocno dojrzałym wieku fantazja mu pozostała i nijak ma się to do wyrazu twarzy. Co się stało? pyta i od razu odwraca się do komputera. Siedzę na kozetce i siedzę, skończył pisać i już się mną nie interesuje. Aż przychodzi pan pielęgniarz i każe mi opuścić kozetkę, bo inny pacjent chce na niej usiąść. Skaczę na jednej nodze. Po chwili podstawia wózek pani pielęgniarka i jedziemy na prześwietlenie. Potem wiezie mnie z powrotem i ja już z wózka zgonić się nie daję.

Pan doktor wychodzi. Czekam, czekam. Wraca, ogląda zdjęcia, woła i jestem podwieziona pod biurko. Bada mi stopę, ja wyję z bólu, bada dłoń, też wyję. Widać moje wycie było poprawne, bo odwraca się spokojnie do komputera i wypełnia formularze. Nic do mnie nie mówi. Już wtedy wypadałoby się gotować, że arogancja, że człowieka się nie widzi i te rzeczy, ale dla mnie to jak spektakl codzienny. Bardzo mi się ten spektakl podoba.

Z niecierpliwością czekam na dalej.

Dostaję dwa wydruki, efekt pracy pana doktora i możemy się zbierać. Czytam zalecenia. Elewacja kończyny, brzmi pierwsze. Jakieś takie budowlane. Może chciał zostać inżynierem, komentuje Bar, zapalić spokojnie na powietrzu, a nie w szpitalu chować się po kiblach. Wcale się nie dziwię, że chłopina sfrustrowany i umęczony. Ileż można?

Na dole pieczątki: Paweł Kozioł, Ponieważ Agnieszka.

A nie mówiłam, że to nie jest na poważnie?

A jak było, pytam po wyjeździe, bo coś nastrój nieznakomity, widzę.

A pani wie, co to za dzieci? Ja myślałam, że to dorosłe chłopaki, a oni mi przyszli zaraz po przyjeździe, że nie będą mieszkać z gimnazjalistami, bo nie. A pokoje były czteroosobowe. To poszłam załatwiłam dwuosobowy. A potem chodzili za mną krok w krok. Ja w lewo, oni w lewo, ja w prawo, oni w prawo. I ciągle mnie dotykali. Tak palcem, jak się do mnie zwracali. Każdy musiał mnie nacisnąć palcem, jakbym ślepa była i głucha, i trzeba dać znak. I wieczorem przyłazili, a proszę pani to a tamto, a zgubiłem legitymację, a nie wiem gdzie jest to czy tamto, bo mama mnie pakowała. A rano: a co będzie na obiad, a co będziemy robić, a kiedy. Ani chwili wytchnienia.  A po wszystkim też musiałam ich pakować, bo nie umieli.

I tu przypomniałam ja sobie, jak długo przed wyjazdem powiedziała: wezmę tego i tego, oni tacy poważni, wysocy, to się mną zaopiekują.