Zawsze mnie to intrygowało, pociągało, fascynowało. Ludzie na wysokości. Himalaiści. Od czasu reportażu w DF wiele lat temu. Reportażu o Wandzie Rutkiewicz i jej matce, która nie uwierzyła, że córka została tam, w wiecznych lodach, i czeka na nią niezmiennie. O rzeczywistości brutalnej, okrutnej wypraw w najwyższe góry świata.

I niedawno Drogi Es pożyczył mi książkę pana Jacka Hugo-Badera „Długi film o miłości. Powrót na Broad Peak”. Wybitny reporter wprosił się na wyprawę pogrzebową z ekipą, która postanowiła odnaleźć  dwóch zaginionych śmiałków: Tomasza Kowalskiego i Macieja Berbekę, którzy szczyt zdobyli, ale na powrót nie wystarczyło im sił.

Dawno nic mi tak nie przeorało wrażliwości. Nie otworzyło wyobraźni na naturę, warunki tam panujące, ból, zimno, wszechobecnych nieszczęśników przymarzniętych do skał, spadających, zsuwających się w lodowe rynny i znikających w skale… Na bezradność współtowarzyszy, którzy nie mogą pomóc.

Książka jest w gruncie rzeczy rozważaniem o winie lub jej braku, tych którzy z wyprawy wyszli cało. O błędach, zaniechaniach, braku empatii… Pytaniem: Czy mogli pomóc?

A ja nikogo nie oskarżałabym ani nie winiła.

Tam nikt nie ma prawa przetrwać.

To cud, że niektórzy wracają.